Het is even stil geweest op de weblog. Tarraq en ik zijn verhuisd naar ons eigen huis, Chikara is bij Marc gebleven.

En dan te bedenken dat ik 9 jaar geleden nog doodsbang voor honden was…

Activiteitendag AMCN / Judith & Tarraq

Marc, ik en de honden waren een paar dagen in het vakantiehuisje in Overijssel.
Vanmorgen waren we aan het opruimen en de auto aan het inladen, want we zouden weer naar huis toe gaan. De voordeur stond open (daar was Marc bezig met de auto inladen) en de schuifpui stond open, maar daar hadden we een grote stoel voor gezet zodat de honden niet naar buiten konen.
Maar ja, er bleek nog wat ruimte te zitten tussen de stoel en de schuifpui, en daar hadden Marc en ik niet op gelet.

Ik had de bovenverdieping en de badkamer schoongemaakt, en voordat ik beneden kon stofzuigen moesten de honden in de bus.
Dus ik riep Chikara, die kwam aangelopen en Marc deed haar in de bus. Ik liep terug naar binnen, riep Tarraq en er kwam niets….. Ik riep nog een keer, keek in de woonkamer, en helemaal niets….
Marc kwam snel aangelopen, die ging buiten zoeken en ik liep het hele huisje door om te kijken of dat monster ergens lag waar ik hem niet kon zien. Binnen was hij in ieder geval niet, en toen hoorde ik Marc buiten roepen " Tarraq, kom maar hier!!"
We wisten nu waar hij was, hij was het straatje afgelopen richting de uitgang van het park. En daar liep meneer doodgemoedereerd :dog:… hier nog even een boompje water geven, daar nog even snuffelen…
Wij gingen allebei roepen om hem weer onze kant op te laten komen want er liep net iemand met een grote hond het park op. Marc liep voor de zekerheid alvast richting Tarraq, maar hij Tarraq kwam onze kant opgelopen, draaide zijn kop om om naar de hond te kijken…. en bleef onze kant oplopen. Hij liep hard langs Marc om vlak voor mij weer de tuin van het vakantiehuisje in te gaan en lekker naar binnen te lopen.

Pffff, dat was weer 10 jaar van ons leven….
Van Chikara had ik wel verwacht dat ze rond zou gaan lopen als ze de kans zou krijgen, maar Tarraq … Ze blijven ons verbazen, zelfs na 7 en 5 jaar…

Chikara vind het nieuwe kleed erg lekker liggen

En Tarraq heeft weer eens een nieuwe knuffel…

Ohhhh, wat ben ik trots op mijn meissie!!!

Een van mijn wandelrondjes is ‘rondje rottweiler’. We moeten dan nl. langs een erf waar 2 rottweilers staan (achter een hek). Een van die rottweilers gaat dan onwijs tekeer, en Chikara reageert daar heel heftig op. Ik moest haar iedere keer aan haar halsband optillen om er langs te kunnen lopen. Tarraq daarentegen keurt de rottweiler geen blik waardig en loopt gewoon door.
Sinds een tijdje neem ik iedere keer een zak vol met koekjes mee als ik met Kaar rondje rottweiler ging doen (ik deed het rondje al niet meer met 2 honden), en dat ging best goed. Ze hield de honden met een schuin oog in de gaten, maar het koekje voor haar neus was voor haar interessanter dan uitvallen naar de Rottie. Vanmorgen ging ik een groot rondje lopen, en doordat ik niet langs het meertje kon (teveel loslopende grote honden) moest ik met 2 honden langs de Rotties, en ik was vergeten koekjes mee te nemen. Ik was voorbereid op een uitval van Kaar richting de Rottie, maar tot mijn grote vreugde gebeurde dat niet  065: Ze liep er voorbij alsof ze het altijd zo gedaan heeft.

Nog een oudje…

Ik liet de honden even in de tuin… ik had alleen een kat over het hoofd gezien….  Maar ja, wat ik niet zie zien de honden natuurlijk wel, dus Kaar ging met een vaart van 300 km/uur naar achter, met Tarraq in haar kielzog.

De kat schoot ervandoor, achter het schuurtje langs. Ik was blij, want ik ging ervan uit dat hij daar over het hek zou springen. Ik stond dan ook raar te kijken toen ik de kat achter het schuurtje vandaan zag komen, langs de honden rennen en tegen het andere hek aan knallen. De monsters waren toen ook bij het hek, en het volgende moment zie ik de kat bovenop Kaar haar kop zitten. Ik kreeg echt een hart verzakking! Of Kaar had de kat te pakken, of de kat had Kaar te pakken.

Ik ben echt nog nooit zo hard naar de achterkant van de tuin gerend (met een brul naar Marc dat hij moest komen), Kat zat alweer achter de schuur en Kaar stond ervoor. Tarraq was bezig met een omtrekkende beweging naar de andere kant van de schuur om daar de kat te grazen te kunnen nemen, maar daar heb ik hem toch heel snel van af gebracht (of zal het mijn gebrul geweest zijn). Kaar haar neus was ondertussen aardig bebloed, maar ze stond nog recht voor de kat. Ik heb haar daar weggetrokken, Tarraq nog net geen schop onder zijn kont gegeven om naar de achterdeur te lopen. Ondanks haar neus was Kaar echt helemaal over haar toeren, het enigste wat ze in haar hoofd had was die kat.

Marc is gaan kijken hoe het met de kat was, maar die was foetsie.
Kaar haar neus zijn gelukkig alleen schrammen, verder geen dramatische dingen. We hebben er nestosyl opgesmeerd, en het zag er al snel goed uit.

Met Kaar verveel je je nooit